Babeszjoza.com - Opis choroby

 Wstęp 

Babeszjoza jest chorobą przenoszą przez kleszcze, które występują na znacznej części obszaru Polski, ze szczególnym uwzględnieniem terenów północnych, północno-wschodnich i wschodnich. Kleszcze należą do roztoczy pasożytujących z reguły na drobnych ssakach i gadach. Często jednak dorosłe osobniki atakuję także większe zwierzęta stałocieplne takie jak psy, koty i lisy oraz człowieka. Kleszcze są bardzo odporne na głód i mogą przetrwać bez żywiciela od roku do nawet trzech lat.

Terenami o szczególnym zagrożeniu są lasy, łąki, parki i ogrody, zwłaszcza jeżeli są porośnięte wysoką trawą. Kleszcze wykazują wzmożoną aktywność sezonową: wczesną wiosną oraz latem i wczesną jesienią. Niemniej, ostrożność wskazana jest przez cały rok. Częstość występowania kleszczy (wg badań firmy Merial Ltd.) pokazano na poniższym wykresie.

Sam kontakt kleszcza ze zwierzęciem nie jest niebezpieczny i skutkuje ewentualnie mechanicznym uszkodzeniem skóry i wystąpieniem odczynu alergicznego. Istotne zagrożenie pojawia się wówczas, gdy kleszcz, który osiadł na zwierzęciu, jest sam nosicielem pasożytów, z których wyjątkowo niebezpieczny jest właśnie pierwotniak o nazwie Babesia canis, odpowiedzialny za wywołanie babeszjozy.

Przedstawiona obok mapka ilustruje województwa, w których populacja kleszczy będących nosicielami babeszjozy jest szczególnie wysoka (ciemny kolor). Nie oznacza to oczywiście, że w innych województwach ryzyko nie występuje.

 Przyczyny i przebieg choroby 

Kleszcz przyssany do zwierzęcia wprowadza do jego krwioobiegu chorobotwórcze pierwotniaki babeszjozy, które atakują erytrocyty (krwinki czerwone). Pierwotniaki Babesia canis przenikają do wnętrza zaatakowanej komórki, gdzie ma miejsce ich gwałtowne rozmnażanie. W efekcie dochodzi do rozerwania krwinki i pasożyt atakuje kolejne erytrocyty. W wyniku tego procesu dochodzi do reakcji łańcuchowej, która prowadzi do zniszczenia znacznej części krwinek czerwonych i tym samym do anemii. Dochodzi do znacznego uszkodzenia narządów wewnętrznych, w szczególności nerek i wątroby. Dodatkowo mogą wystąpić silne zaburzenia pracy układu krążenia, a także żółtaczka.

Należy zaznaczyć, iż nerki z racji swojej budowy posiadają dość znaczną rezerwę, tak że nawet zniszczone w 75% potrafią, wspomagane m.in. odpowiednią dietą, spełniać swoją funkcję oczyszczania organizmu z toksyn i neutralizowania ich do postaci moczu. Jednakże uszkodzenie nerek przekraczające 75% uniemożliwia dalsze życie (w Polsce nie są praktykowane ani regularne dializy - jedynie tzw. otrzewnowe o mniejszej skuteczności, ani przeszczepy nerek u zwierząt). Z kolei wątroba, nawet jeżeli ulegnie częściowemu uszkodzeniu, posiada w pewnym zakresie zdolność do samodzielnej regeneracji.

 Objawy choroby 

Objawy choroby mogą pojawić się w czasie od kilku dni do nawet kilku tygodni od zakażenia, jednak często rozwój choroby jest błyskawiczny i może, mimo szybkiego podjęcia właściwego leczenia, doprowadzić do śmierci w ciągu kilku dni. Wśród charakterystycznych objawów babeszjozy należy wymienić:

 

Apatyczność – pies (kot) staje się osowiały, nie cieszy się ze spacerów i innych rzeczy, które dotychczas sprawiały mu radość, Brak apetytu – pies (kot) nie chce jeść, ani pić, Powiększenie węzłów chłonnych, Wysoka gorączka, dochodząca do 40-41°C, Wymioty, biegunka (często z domieszką krwi), Zażółcenie błon śluzowych jamy ustnej, Problemy z oddawaniem moczu, oddawanie moczu o brązowym zabarwieniu (krwiomocz), Niewydolność oddechowa i krążeniowa, zaburzenia układu nerwowego.